Першасуботнi рахунак сумлення 

У межах падтрыхтоўкі да споведзі, аб якой прасіла Маці Божая, можна выкарыстаць наступнае разважанне, а потым у рамках рахунку сумлення задаць сабе некалькі дадатковых пытанняў. 

Ці я не абражаю Беззаганнае Сэрца Марыі?

Няма на зямлі маці, якая б не адчула гэтага болю – болю матчынага сэрца. Няма таксама дзіцяці, якое б не ведала, як цяжка паглядзець у вочы маці, сэрца якой церпіць з-за яго.

Няма на зямлі такой маці… няма і ў небе. Марыя, з’яднаная з Езусам і Яна ў поўні прымае ўдзел у Яго хвале. Яна таксама прымае ўдзел у Яго болю. Людзі абражаюць Бога грахамі і прычыняюць Яму боль сваім захаваннем. Беззаганнае Сэрца Марыі, якое б’ецца ў адным рытме з Сэрцам  Езуса, пакутуе. Пакутуе, як сэрца любячай Маці.

Хіба нідзе так выразна Марыя не сказала пра боль свайго матчынага Сэрца, як падчас фацімскіх аб’яўленняў. Гэты боль быў настолькі вялікі, што Яна яшчэ раз прыйшла на зямлю, каб у Пантэвэдра, у гішпанскім кляштары, казаць пра яго Луцыі і прасіць аб узнагародзе за знявагі, якія раняць Яе Сэрца.

Калі Луцыю папрасілі апісаць постаць Найсвяцейшай Маці, візіянерка сказала, што Марыя ўся была са святла. Яе постаць, шата, нават залатая аздоба шаты – усё было са святла. Толькі адна рэч была чорная, як выпаленая – гэта церні, які апляталі Яе Сэрца і ўпіваліся ў Яго вострымі шыпамі. Нашыя грахі маюць колер пекла. Туды ж яны нас і вядуць.

Пяць зняваг

Езус прасіў усталяваць набажэнства першых суботаў як узнагароду за грахі супраць Беззаганнага Сэрца Марыі і растлумачыў, чаму менавіта пяць суботаў. “Гаворка ідзе пра пяць зняваг, якімі абражаюць Беззаганнае Сэрца Марыі” – сказаў Ён.

Але ёсць нешта, што баліць найбольш! Ёсць грахі, якія найглыбей раняць Беззаганнае Сэрца Марыі. Гэта менавіта яны аплятаюць Яе Сэрца. Езус пералічыў іх: знявагі супраць Беззаганнага Зачацця, супраць Яе Дзявоцтва, супраць Яе Божага Мацярынства, знявагі, праз якія людзі імкнуцца укараніць у сэрцах дзяцей абыякавасць, пагарду, а нават нянавісць да Марыі, а таксама знявагі, якія абражаюць Яе ў святых выявах.

Ведаць, каб пазбегнуць

Езус просіць аб практыкаванні першых суботаў дзеля таго, каб узнагародзіць за тыя грахі, з-за якіх церпіць Сэрца Маці. Таму я станаўлюся на калені на малітву і пакутую, каб узнагародзіць Ёй за цярпенні: за багахульствы, якія час ад часу чую па мас-медыя, за здзекі ў сацсетках, за ўжыванне імя Марыі для сенсацыі ў тэлевізійных перадачах, выкарыстанне Яе абразоў у сучаснай модзе са зневажаннем: на джынсах i нават на абцасах туфель. 

З непакоем гляджу і ў сваё сэрца і пытаюся: ці я, што ўзнагароджваю за грахі іншых, адначасова не прыношу болю Сэрцу Марыі, маёй Нябеснай Маці… Звяртаюся да Касцёла і прашу: “Скажы мне, святы Касцёл, якія існуюць грахі супраць Беззаганнага Зачацця, супраць непарушнага Дзявоцтва, супраць Божага Мацярынства? Навучы мяне, каб я ўмеў пазбягаць гэтых грахоў, каб у маіх паводзінах не было церняў, якія раняць Сэрца Марыі”.

Невыкарыстаная моц любові

Пачынаючы з аб’яўленняў у Лурдзе і Фаціме, Марыя ўказвае Касцёлу на значэнне Беззаганнага Зачацця і ставіць сваю Беззаганнасць як узор для ўсіх хрысціянаў і ўсяго Касцёла. 

Гэтая праўда паказвае, што пачатак жыцця чалавека з’яўляецца святым і момант зачацця – гэта пачатак існавання чалавека як асобы. Свет абвясціў іншую “праўду”, даючы людзям права дзецязабойства ва ўлоннях маці. Дзе прыхільнікі Маці Божай, гатовыя змагацца за зачатае жыццё?

Маўчанне пра Беззаганнае Зачацце і незаўважанне яго значэння дзеля маральнага здароўя чалавецтва – гэта ўжо абраза Сэрца Марыі. Баліць не толькі абражанае Сэрца, але і некаханае! Не трэба нянавісці, досыць абыякавасці, каб балела Сэрца Маці. Можа тут распачынаецца мой рахунак сумлення? Можа я павінен пачаць з пытання: “Ці я люблю?” А не ад найлягчэйшага: “Ці я ненавіджу?” Не, не ненавіджу, але… ці я люблю?

А Дзявоцтва Марыі? Нават Каталікі ўсміхаюцца сёння і пазбягаюць гэтай “нязручнай” сарамлівай тэмы. Не толькі не разумеюць зместу і значэння дагмату аб вечным Дзявоцтве Маці Божай, але і няшмат робяць, каб бараніцца супраць псеўдадагмату, які абвясціў сучасны свет: навуку пра сэксуальнасць, аддзяленне сэксу ад любові, стварэнне пазасужонскага і пазапракрэацыйнага жыцця ў імя вызвалення чалавека!

Тое ж самае і з праўдай пра Божае Мацярынства, тое ж самае і з масавымі спрабаваннямі знішчэння ў самага малодшага пакалення каштоўнасцяў, носьбітам якіх з’яўляецца марыйная пабожнасць. Хто сёння навучае дзяцей цнотам: пакоры, цярплівасці, служэнню і ахвяры? Вучымся “мастацтву дасягнення поспеху”, да якога даходзім, топчучы маральныя падставы. А што ўжо казаць пра іконы Маці Божай і адсутнасць Яе абразоў у нашых дамах, дзе побач з крыжам яны ўжо не займаюць самага галоўнага месца?

Нельга казаць “яны”, “тыя”, “грэшнікі”, бо можа аказацца, што я прашу прабачэння ў Найсвяцейшай Маці за трэску ў воку іншага, а ў самога бервяно ў воку. Вялікі ліст грахоў, якімі я зневажаю любячае Сэрца Маці. Так, калі я хачу годна ўзнагародзіць за боль Сэрца сваёй Маці,  я павінен сам перастаць забіваць церні ў Яе любячае Сэрца. 

На старонцы выкарыстаны матэрыялы з сайту Вялiкая Фацiмская Навэнна