Разважанне над радаснаю таямніцаю Ружанца «Нараджэнне Езуса Хрыста»

Разважанне над радаснаю таямніцаю Ружанца «Нараджэнне Езуса Хрыста» (паводле св. Уршулі Ледухоўскай USJK)

У тыя дні выйшаў загад ад цэзара Аўгуста зрабіць перапіс па ўсёй зямлі. Пайшоў таксама і Юзаф з Галілеі, з горада Назарэта, у Юдэю, у горад Давіда, званы Бэтлеем, бо ён быў з дому і роду Давіда, каб запісацца з Марыяй, заручанай з ім, якая была цяжарнай. А калі яны былі там, надышоў Ёй час нарадзіць. І нарадзіла Сына свайго першароднага. І спавіла Яго, і паклала ў яслі, бо не было ім месца ў заездзе (Лк 2, 1.4–7).

Пагляджу ў духу з найвялікшаю пашанаю на Найсвяцейшую Сям’ю… Марыя і Юзаф, нягледзячы на беднасць, якая іх атачала, былі паглыбленыя ў мора Божай любові. Побач з імі знаходзіцца Езус, іх Бог — чаго ж ім можа не хапаць? У бэтлеемскіх яслях усё мае водар найвялікшай любові, найглыбейшай пакоры, прабачэння. Навокал найвялікшая беднасць, а ў сэрцах — Божая радасць і Божае шчасце. 

Які гэта ўрок для мяне, можа, надта ўразлівай у тым, што паводле майго пераканання нібы належыць мне — як у дачыненні да славы, сімпатый, прызнання, так і ў дачыненні да выгодаў! Як часта я крыўджуся, бядую над сваім нібы-прыніжэннем, недаацэненасцю або над недахопам таго ці гэтага, чаго мне захацелася, што я лічу патрэбным, хоць Пан Езус у яслях без гэтага мог абысціся! Божае Дзіця, дай мне каля Твайго падножжа навучыцца пакоры і ўбоству!

Прыглядзімся да Найсвяцейшай Маці каля яселькаў. Ціхая, заглыбленая ў кантэмпляцыю, Яна выканала ўсё, што Ёй належыць, але Яе сэрца занятае вялікімі таямніцамі, якія споўніліся ў гэтай стаенцы… Марыя з’яўляецца для мяне прыкладам разважання…

Я мушу ўвесь час спрабаваць, імкнуцца і ведаць, што разважанне — гэта праца, цяжкая праца, за якую трэба брацца ўсёю сілаю волі. Хоць гэта стамляе, можа, нават нудзіць, але трэба перамагаць сябе, рабіць над сабою высілак, настойліва працаваць — і імкнуцца, заўсёды імкнуцца. Не толькі разважаць, але і прымяняць тое, над чым я разважаю ў сваім сэрцы, гэта значыць, згодна з разважаннем зрабіць добрыя пастановы, хоць на адзін дзень, але з такою моцнаю воляю: хоць сёння споўню сваю пастанову. Потым гарачаю малітваю выпрасіць для сябе ласку вернага іх выканання. Часта нашыя разважанні даюць вельмі мала плёну, таму што мы не робім практычнай пастановы на гэты дзень або робім яе паспешліва, у самым канцы, не пакідаючы сабе часу на тое, каб ахінуць гэтую пастанову малітваю і выпрасіць для яе Божае благаслаўленне.

Зорка волі Божай вывела іх з роднага краю… Намі таксама кіруе Бог… Яго Провід пракладвае шлях нашага жыцця, галоўнае, каб мы цалкам згаджаліся з Божым кірункам. Што часта перашкаджае Божаму Провіду, які хоча весці нас? Прывязанасць да нашай уласнай волі, да нашых хітрыкаў, да нашых планаў, ад якіх мы не хочам адмовіцца, бо нам здаецца, што так, як мы думаем, будзе лепш, больш бяспечна.

Ірад павінен быў радавацца, што нарэшце з’явілася зорка, якая звеставала абяцанага Месію, а на самай справе ўсё было наадварот — гэтая навіна напоўніла яго трывогаю і неспакоем… Гэта лёс самалюбнай, пыхлівай душы. Пастаянны неспакой — толькі б яе ніхто не зацьміў, не адабраў хвалы, значнасці, пасады, даверу, каб ніхто не заняў яе месца. Яна не пытаецца, чаго Бог ад яе хоча. Пыха не паддаецца нават Божай волі. Бедная душа, яе мучыць вечны неспакой, зласлівасць, крыўдлівасць. Яна вечна ваюе з Божаю воляю і з-за гэтага ў сваю чаргу, пакутуючы ад згрызотаў сумлення, не можа спазнаць благаслаўлёнага супакою душаў, якія шукаюць не сябе, а Божай волі і хвалы.

Езу, дай мне пакору. Я хачу зразумець, што самае небяспечнае месца — апошняе. Я хачу старацца паўсюль, дзе магу, саступаць іншым, пакінуць ім хвалу і прызнанне, толькі б я сама верна шукала і знайшла Цябе, майго Збаўцу.

Езу, беражы мяне ад усялякага фальшу ў маім жыцці. Часам здараецца, што мы ні за што ў свеце не хацелі б фальшу ў вялікіх рэчах, але як з малымі? Я праяўляю да кагосьці вялікую сардэчнасць, а можа, за спінаю насміхаюся з гэтага чалавека, абмаўляю яго — вось і малы фальш. Правінілася ў чымсьці і ўсялякімі спосабамі стараюся апраўдацца, можа, ужо не яўнаю хлуснёю, а прыхарошанаю, крыху змененаю — вось і малы фальш. Разбіла штосьці, сапсавала, не прызнаю сваёй віны, хоць і пытаюцца, прыкідваюся, што нічога не ведаю — малы фальш. Прымаю заўвагу нібы пакорна, а ў сэрцы выношваю непрыязнасць, можа, нават жаданне крыху адпомсціць — фальш.

Езу, навучы мяне хадзіць шляхам, які Ты нам паказаў: так — значыць, так; не — значыць, не. Ясным, простым шляхам, заўсёды ў святле праўды. Ты — сама праўда. Беражы мяне, Пане, нават ад самага малога фальшу.

Задумаюся над жыццём Найсвяцейшай Сям’і ў Егіпце. Яно напэўна павінна было праходзіць у найвялікшым убостве, у самых пакутлівых цярпеннях, у найцяжэйшай працы і бясконцым смутку. Найсвяцейшая Сям’я прыбыла ў Егіпет без маёмасці, без грошай, пазбаўленая ўсяго, стомленая доўгім падарожжам праз пустыню… У Евангеллі нічога не ўзгадваецца пра гэтыя цяжкія перажыванні ў Егіпце, але няцяжка ўявіць сабе гэтае становішча — па-людску кажучы, бязвыхаднае.

Пра цярпенні святога Юзафа мы нічога не ведаем, бо відавочна ані ён, ані Найсвяцейшая Маці нічога пра гэта не ўзгадвалі. Цярпенні, перажытыя дзеля Бога, яны ахвяравалі Богу і ніколькі не хацелі зменшыць іх вартасці праз нараканні, шкадаванні, расповеды, пагоню за людскім спачуваннем. Якім прыкладам для нас з’яўляецца святы Юзаф! Гэта вялікая справа — умець ціха зносіць крыжы жыцця, ціха, толькі для Бога, без наракання, без скаргі, заўсёды спакойна, з усмешкаю на вуснах.

Цярпенні павінны быць у маім жыцці. Ці хацела б я жыць без цярпення, без гэтых малых прыкрасцяў штодзённага жыцця, без гэтых клопатаў пра заўтрашні дзень, трывогаў за жыццё самых дарагіх людзей? Але мне таксама нельга на ўсё наракаць, быць нецярпліваю. Я павінна ціха, з удзячнасцю прымаць крыжыкі, якія спасылае Езус, бо праз іх я найверагодней дайду да неба! Часам, можа, лягчэй цярпліва знесці адну цяжкую непрыемнасць, чым гэтыя няспынныя, малыя крыжыкі штодзённага жыцця, але менавіта такія малыя, няспынныя крыжыкі, такія ўколванні шпількаю, што ўвесь час паўтараюцца, надаюць нашаму жыццю мучаніцкі характар, калі мы іх прымаем спакойна і ціха.

І прыйшла чаканая хвіліна, выбраная Богам хвіліна вяртання ў айчыну… Так хоча Бог… Ці заўсёды гэтыя словы і для мяне вырашальныя? Так хоча Бог… Гэтага мне павінна быць дастаткова, гэта павінна дадаць мне сілаў, энергіі, вытрымкі ў кожнай працы, у кожнай ахвяры. Так хоча Бог… І тады нішто не з’яўляецца для мяне занадта цяжкім. Калі Бог хоча, то я гатовая да ўсялякай ахвяры, да ўсялякай працы, да ўсялякага занятку, да здароўя і хваробы, да жыцця, да смерці. Так хоча Бог… Разуменне гэтага дае мне шчасце і апраменьвае ўсё, што Бог спасылае, — як радасць, так і цярпенне…

Яны пасяліліся ў Назарэце. Гэта таксама па Божай волі. Бог выбраў для іх малое, беднае, невядомае мястэчка… Бог хоча, каб Найсвяцейшая Сям’я на працягу трыццаці гадоў жыла ў найглыбейшай сховані, у працы і ўбостве, невядомая свету. І менавіта гэтая ціхая праца, гэтае пакорнае жыццё, да якога толькі анёлы прыглядаліся з захапленнем, было каштоўным у Божых вачах, было прыкладам для найбольшай часткі чалавечага грамадства.

Як я павінна цаніць сваё ціхае, укрытае жыццё! Чым больш яно схаванае, чым менш вядомае людзям, тым верагодней праходзіць для Бога, толькі для Бога, а праз гэта з’яўляецца найкаштоўнейшым у Яго вачах.