Разважанне над балеснаю таямніцаю Ружанца «Укрыжаванне і смерць Езуса»

Разважанне над балеснаю таямніцаю «Укрыжаванне і смерць Езуса» (паводле св. Уршулі Ледухоўскай)

І, несучы свой крыж, Ён выйшаў на месца, якое называлася Месцам Чэрапа, па-габрэйску — Галгота. Там укрыжавалі Яго, а з Ім двух іншых, з аднаго і з другога боку, а пасярэдзіне Езуса. Пілат жа зрабіў надпіс віны і змясціў на крыжы. Было ж напісана: «Езус Назаранін, кароль Юдэйскі» (Ян 19, 17–19).

У муцы Хрыста мы раз-пораз вяртаемся да прыкладу бязмежнага прыніжэння... Таму я прыгляджуся да Цябе, о Езу, які пажадаў, каб Яго прынялі за злачынцу і пакаралі разам са злачынцамі. Цябе прызнаў бязгрэшным, невінаватым нават суддзя, які асудзіў Цябе на смерць. Ты знаходзішся сярод злачынцаў і нібы з’яўляешся адным з іх, але не супраціўляешся гэтаму, не абараняешся! Езу, які ж гэта дакор для маёй пыхі, майго грэбавання іншымі, майго жадання ўзвысіцца.

Наколькі ж я павінна быць асцярожнаю, каб ніколі нікому не даць адчуць сваёй вышэйшасці ані з пункту погляду розуму, здольнасцяў, ані з пункту погляду паходжання ці маёмасці. Ніколі, ніколі! Я хачу заўсёды мець перад вачыма прыклад Езуса і гэтак жа, як Ён, ставіць сябе нароўні з найменшымі.

Пан Езус сказаў нам, што «той, хто ўзвышаецца, будзе прыніжаны, а хто прыніжаецца, будзе ўзвышаны», — чаму я пра гэта не памятаю? Чаму не зразумела з прыкладу Езуса, што чым меншая я тут, тым большая там? Езу, дай мне разуменне праўдзівай пакоры!

Добрая воля радуецца дабрыні Пана, дзякуе і аддае Яму хвалу, а злая воля паўсюль адштурхоўвае дабро, бачыць зло і нават цноты закладвае ў падмурак зла. І калі злая воля нават Боскую дзейнасць Езуса змагла абвінаваціць і паказаць у дрэнным святле, што ж дзіўнага, калі яна ўмее паказаць у дрэнным святле добрыя ўчынкі і людскую высакароднасць, а з-за зайздрасці — ачарніць? Калі вока нячыстае, то яно ўсё бачыць у панурых фарбах і нават цноту апранае ў чорныя шаты зла.

Давайце сцерагчыся гэтага злога вока, вучыцца глядзець на ўсё светлым позіркам любові, дабро без зайздрасці называць дабром, і нават для таго, што з’яўляецца злом, мець спагадлівы позірк, здольны адрозніць учынак — можа, нават дрэнны, — ад інтэнцыі, якой не ведаем, якая можа быць легкадумнаю, бяздумнаю, але не дрэннаю. Давайце навучымся ўслед за Езусам казаць: «Ойча, прабач ім, бо не ведаюць, што робяць!»

Марыя, я хачу наследаваць Цябе, таму буду далей разважаць над тымі момантамі Твайго жыцця, якія для мяне з’яўляюцца асаблівым прыкладам і дапамагаюць у пераадоленні маіх дрэнных схільнасцяў. Ты для мяне —прыклад, ясная Зорка, якая заўсёды і ўсюды асвятляе шлях майго жыцця і вучыць мяне, як я павінна паступаць у розныя хвіліны сваёй зямной пілігрымкі.

Калі цёмныя хмары сумнення заслоняць маю веру, калі ўсё будзе здавацца мне такім незразумелым, такім заблытаным, і я са страхам буду глядзець на сваю пахіснутую веру, тады я паспяшаюся да падножжа крыжа. Там стаіць Маці Езуса, Яе Сын памірае як злачынца, а Яна моцна і непахісна верыць у Яго Боскую місію. Марыя, вучы мяне верыць моцна і нязломна. А калі роспач спрабуе праслізнуць у маё сэрца, тады я хачу ўглядацца ў Балесную Маці, якая трымае на каленях мёртвае цела свайго Боскага Сына… Маці, на мяне таксама часам нахлынаюць хвалі сумнення, выпрасі для мяне моцнае спадзяванне на апеку добрага Бога і Айца, які ніколі мяне не пакіне.

Калі маё сэрца часам халоднае і абыякавае, калі мне здаецца, што я не ўмею любіць, тады буду ў думках спадарожнічаць Найсвяцейшай Маці, якая шукае Езуса ў святыні. Яна ж цяжка церпіць без Езуса, але шукае, пакутліва шукае і не перастае шукаць. Маці, навучы мяне шукаць Езуса ў малітве — нават пакутлівай, нават калі душа вельмі чэрствая — і вытрываць у ёй.

Калі маё сэрца будзе мучыцца ад спакусы непрыязнасці да іншых, ад спакусы антыпатыі, тады я хачу ўзгадаць пра дабрыню Твайго Сэрца, Маці, якая выпрасіла першы цуд у Кане Галілейскай. Наколькі вялікая дабрыня Марыі, якая да ўсіх, хто знаходзіцца ў патрэбе, хоча прыходзіць з дапамогаю! Навучы мяне, Маці, быць добраю, бязмежна добраю да іншых, заўсёды гатоваю да ахвярнасці, каб палегчыць іншым жыццё.

Калі пыха, фанабэрыя, ганарлівасць праслізнуць у маё сэрца, тады Ты, Маці, найпакорнейшая Слуга Пана, стань у мяне перад вачыма і ўлі ў маё сэрца жаданне быць невядомаю, нікчэмнаю, мізэрнаю, вельмі мізэрнаю, як той чарвячок, які поўзае па дарозе і якога дзіцячая нага топча без асцярогі!

Патрэбная адвага, каб стаяць каля Пана, каля Укрыжаванага! Ці не заахвоціць нас аблічча ўкрыжаванага Езуса да мужнасці? Ён з такою адвагаю ідзе насустрач цярпенню, на смерць — і гэта дзеля мяне… Дык ці магу я быць баязліўкаю, палохаючыся страты зямных дабротаў, страты людскога сяброўства, страты добрага імя — больш, чым страты Езуса?

Мужнасць — гэта цудоўная кветка любові — любові, якая разумее, што самы праўдзівы свой доказ яна дасць тады, калі будзе зносіць боль і цярпенні дзеля таго, каго любіць. Любоў, якая не ўмее мужна, адважна, радасна цярпець дзеля любімага, любоў без мужнасці любові — гэта не любоў!

Уяўныя крыжы не толькі не дапамагаюць у імкненні да святасці, але часта з’яўляюцца вялікаю перашкодаю на шляху да Бога, робяць душу не лепшаю, а горшаю, бо вядуць да эгаізму, да чуллівасці адносна самой сябе і бессардэчнасці да іншых. Давайце сцерагчыся ўяўных крыжоў, высечаных самалюбствам, зайздрасцю і амбітнасцю.

Уяўлю сабе гэтую святую хвіліну ўкрыжавання Пана Езуса… Бог-Чалавек вісіць высока, па-над натоўпам, які стаіць на вяршыні Галготы… Бо ўсе павінны былі бачыць гэты крыж, які для ўсіх павінен быў стаць знакам збаўлення, сімвалам супакою, задаткам шчасця.

Езу мой, я таксама ў думках пераношуся на Галготу. Углядаючыся ў Твой крыж, хачу ўсклікаць: «Вітай, святы крыжу, мая адзіная надзея, вітай! Ты ўзняты па-над гэтаю зямлёю, каб стаць для маёй душы прытулкам, у які яна можа ўздымацца над зямным брудам. Зямля мяне не задавольвае, мне на ёй нядобра, у неба я трапіць яшчэ не магу, таму дзе ж я знайду месца свайго спачынку? Паміж небам і зямлёю ёсць адзіны аазіс, месца, дзе стомленая галава можа знайсці апору, стомленая душа — свой спачынак, дзе стомленае сэрца знойдзе Сэрца, якое так горача любіць, — і гэтым месцам з’яўляецца крыж, на якім вісіць Хрыстус.

«Здзейснілася!» Колькі сэнсу ўтрымлівае ў сабе гэтае кароценькае слова. У ім змяшчаецца ўсё жыццё Езуса. Усё, што павінен быў споўніць па волі Нябеснага Айца, Ён споўніў да найменшай дробязі, хоць і ў самых страшных цярпеннях. Выканаў усё, нічога не пакідаючы, ні ў чым сабе не патураючы.

«Божа мой, Божа мой, чаму Ты мяне пакінуў?» Вось мяжа пакутаў. Цярпець, калі адчуваеш блізкасць Бога, цярпець, калі можна пакласці стомленую галаву на Боскае Сэрца, — гэта яшчэ шчасце і радасць, але цярпець з пачуццём, што Бог нас пакінуў, — вось гэта бездань цярпення. А Ты, о Езу, можа, менавіта гэтаю страшнаю пакінутасцю з боку Бога сярод самых жахлівых мук укрыжавання выслужыў для нас ласку Эўхарыстыі, ласку няспыннага прабывання побач з намі, сярод нас, у гэтай малой, белай Гостыі, пад постаццю якой Ты ўкрыўся? Ты пакінуты Богам для таго, каб я заўсёды магла быць каля табэрнакулюма, у якім Ты жывеш днём і ноччу, і каб я ніколі не адчувала той страшнай пакінутасці, якая заключаецца ў словах: «я — адна». Я заўсёды магу прыйсці да Твайго алтара, дзе я ўжо не адна, і заўсёды магу яднацца з Табою ў святой Камуніі.

Дзякуй Табе, Езу ўкрыжаваны, за гэтую Тваю пакінутасць. Дзякуючы Ёй Ты здабыў для мяне ласку — Ты ніколі мяне не пакінеш у Сакрамэнце Любові.